-
Birtakım laflar.
Beni çok iyi tandığını düşünen insanlar var. Onlara sorsanız en sevdiğim yemekten, en nefret ettiğim böceğe kadar bildiklerini düşünürler.
Oysa hiç haberleri yoktur. O bildikleri ‘ben’ sadece bilmelerini istediğim ‘ben’ olmaktan öteye gitmemiştir. Yani ben kimi göstermek istersem onu görürler. O yüzden beni tanıdıklarını hiç düşünmesinler.
————-
Hastayım. Bir türlü iyileşemedim ve burnumu çekmekten yoruldum.
————-
Her türlü moralsizliğimi üçe beşe hatta 23849832408209843092840928490230428340928e katlayacak şarkılarımın olmasından nefret ediyorum. Ama onlar olmasalardı ne yapardım bilmiyorum.
————-
Çok aşığım. Öyle böyle değil. Onu düşünmediğim bir an bile neredeyse yok. Kafamda 10 düşünce olsa biri mutlaka o oluyor. Gidip de söyleyesim var. “Şey sanırım sana aşık olmuş olabilirim.” diye.
Uf!
————-
Uykum var.-
benaslinda posted this
-
Kendimizi, her geçen gün en az bir kişinin tek bir konu hakkında birkaç cümle yazdığı bir defter gibi düşünelim. Aslında konu hep aynı kalacak ama cümleler farklı olacak, değil mi? Sonra birgün defter bitecek ve bakacağız; en çok hangi cümleyi yazmışlar birbirlerinden habersiz, diye. Bakacağız; o cümlelerin çıktığı tek ortak yer neresi, diye. İşte o zaman anlayacağız aslında 'kim' olduğumuzu.
