Ben Aslında;

Ben aslında cok kararsızım

Bazen çok özlüyorum, git peşinden diyorum. Bazen gururum ağır basıyor, sana değer vermeyene sende verme diyorum. Bazen ağlıyorum, bazen yaptığımız şeyler aklıma geliyor gülüyorum. Evinin, okulunun önünden geçerken ‘ona çok yakınım’ diye seviniyorum. Beraber oturduğumuz banka oturup onu yanımda hayal ediyorum. Whatsapp’tan engelledi beni, bazen oradan içimi döküyorum. Nasılsa görmeyecek diyorum rahat rahat yazıyorum. Ben yine herşeyimi ona yazıyorum. Bütün sıkıntımı,sevincimi onunla paylaşıyorum ama o bilmiyor. Ama ben biliyorum ya o yetiyor bana. Fotoğraflarına bakıyorum, fotoğraflarımıza… Daha güzellerini çekeriz demişti, onu hatırlıyorum. Ağlıyorum. Bir şarkı çalıyor, aklıma geliyor ya. En olmayacak şarkıda o geliyor aklıma, durduramıyorum. Eski mesajlarımıza bakıyorum. Yapamıyorum, onsuz yapamıyorum. Bir gün döner diyorum, sonra dönmeyeceğini anlıyorum. Ne yapacağım, ne yapmalıyım bilmiyorum.Kararsızım, çok kararsızım.

Ben Aslında kimim

Sıradışı hayalleri olan sıradan bi insanım. İmkansız olduğunu bildiğim şeylerin hayalini kurmayı çok severim. Herkes tanımaz beni, en yakınım bile.  Kaç kişi birini GERÇEKTEN tanımayı dener ki zaten? Ben denerim mesela, birini her şeyiyle tanımayı denerim. Kendimi onun yerine koyar onun gibi düşünürüm. Dünyaya onun gözünden bakarım. Ben henüz beni böylesine geniş çaplı tanımak isteyen biriyle karşılaşmadım. Belki bi gün…

Yazı yazmayı seven bi insan değilim ama bu gün sınav sırasında düşündüm ve dedim ki git yaz, içinden geleni yaz, insanlar ne düşünür demeden yaz. Sonra buraya geldim. Ayrı bi Tumblr sayfam vardı zaten, bu da böyle olsun dedim. İsim falan vermeyeceğim elimden geldiğince saklamaya çalışacağım kendimi. İçimi dökeceğim burada, seneler öncesini de anlatacağım bu günü de. Belki bu yazdıklarımı hiç kimse okumayacak, 1 kişiye bile ulaştıramayacağım, ama içim rahatlamış olacak.  Eğer okuyan olursa her türlü yoruma eleştiriye şikayete açığım :)